Erasmus moments!

Γεια σας και πάλι!

Στο σημερινό post θα ήθελα να σας παρουσιάσω μερικές ιστορίες από μια εμπειρία που κάποιοι την έχουν ζήσει και θα τη διηγούνται για πολύ καιρό ίσως και για χρόνια και κάποιοι δεν την έχουν ζήσει αλλά αντιλαμβάνονται την αξία της αν και κάποιες φορές μπορεί να δυσανασχετούν όταν ακούνε συνέχεια γι αυτήν!  Δε μιλάω για τίποτα άλλο παρά το erasmus -σημείο καμπής, τομής, αναφοράς όπως θες πες το στη ζωή ενός φοιτητή!

Η δική μου περιπέτεια άρχισε όταν αποφάσισα να πάω στην Ολλανδία και συγκεκριμένα στο Tilburg!  Η πρώτη ιστορία λοιπόν ξεκινάει από εκεί...

Tilburg:

Σκέφτομαι και αναρωτιέμαι ποια από όλες τις ιστορίες να σας διηγηθώ, τα θεματικά πάρτυ κάθε Τρίτη που συνοδεύονταν και από μερικές καταγγελίες, τις βόλτες στα αξιοθεάτα του κέντρου δηλαδή τις μπυραρίες, τη μέρα που χάθηκα με το ποδήλατο μου 1 η ώρα τη νύχτα;  Θα καταλήξω λοιπόν στην πιο αστεία ή γελοια καλύτερα ιστορία καθώς έγινα λίγοοο ρεζίλι!

Είχα αποφασίσει λοιπόν στις αρχές του εξαμήνου να πάρω μάθημα ξένης γλώσσας είτε Ιταλικά είτε Ισπανικά.  Μ' ενημέρωσαν όμως ότι οι θέσεις είχαν κλείσει και δε μπορώ να συμμετάσχω.  Παρόλα αυτά, απόφασισα να πάω στην αίθουσα, να παρακολουθήσω και απλά να μη δώσω εξετάσεις.  Σηκώθηκα 1η μέρα λοιπόν πουρνό-πουρνό, άργησα καθώς έψαχνα την αίθουσα για αρκετή ώρα όπου τελικά τη βρήκα και μπήκα κυρία μέσα όπου το μάθημα είχε αρχίσει, κάθισα μπροστά μπροστά δίπλα στην καθηγήτρια και περίμενα να συνεχίσουμε!  Όντως συνεχίσαμε χωρίς κανένας να μου πει τίποτα μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι το μάθημα απευθύνεται μόνο σε Ολλανδούς φοιτητές και όχι σε erasmus ή ξένους φοιτητές.  Εκέινη τη στιγμή μπλόκαρα, δεν είπα τίποτα και ντράπηκα τόσο που βγήκα βιαστικά από την αίθουσα ξεροβήχοντας ενώ η σιγή και τα βλέμματα όλων με ακολουθούσαν..

Amsterdam:

Μία από τις πιο όμορφες μέρες της ζωής μου την πέρασα με φίλους σε αυτή τη μοναδική πόλη και ιδιαίτερη πρωτεύουσα!  Και πάλι θα σας καταγράψω το πιο αστείο περιστατικό και συνάμα πολύ διασκεδαστικό.  Όταν πρωτοφτάσαμε Amsterdam με την παρέα μου αποφασίσαμε να νοικιάσουμε ποδήλατα οπότε πήραμε 3 το ένα εκ των οποίων ήταν διπλό.  Έτσι, εγώ ήμουν η τυχερή που θα οδηγούσα το διπλό παρέα με τη φίλη μου το Κατερινάκι!  Όμως, τα πράγματα για μας δεν ήταν τόσο εύκολα καθώς ήθελε αρκετή δύναμη και συντονισμό και στους δρόμους του Amsterdam οι δοκιμές τέτοιου είδους μπορεί να αποδειχτούν...μοιραίες!  Τραμ πέρναγαν από παντού, κόσμος δεξία, αριστερά, μπροστά μας, 2 Ελληνές να μας πιάνουν την κουβέντα πάνω στο ποδήλατο, τα φανάρια να ανάβουν μια για αυτοκίνητα και μια για ποδήλατα, οι πεζόδρομοι να ναι γεμάτοι κόσμο και να τρέχουμε να προλάβουμε και τα αγόρια που απολάμβαναν τη διαδρομή!  Το πιο τρελό ήταν όταν βρέθηκαμε καταλάθως σε ένα στενό μονόδρομο που πέρναγαν μόνο τραμ..ευτυχώς το τραμ δεν πέρασε εκέινη τη στιγμή...                                            

Budapest:

Μια λέξη χαρακτηρίζει αυτή την ιστορία: τρόμος!

Ας αλλάξουμε mood λοιπόν και ας δούμε μια όχι και τόσο ευχάριστη ιστορία, αλλά βγαλμένη από ταινία τρόμου.  Φαίη, αφιερωμένη σε σένα! Η αγαπημένη μου φίλη Φαίη με επισκέπτεται στην Ολλανδία και κανονίζουμε να πάμε ένα ταξιδάκι στην Ουγγαρία, στην όμορφη και σκοτεινή για μας Βουδαπέστη!  Την τρίτη μέρα της παραμονής μας θέλαμε να επισκεφτούμε το άγαλμα της ανεξαρτησίας που βρίσκεται πάνω σε ένα λόφο.  Ξεκινάμε λοιπόν για το λόφο, 3η ώρα καλέ το μεσημέρι!  Είχε βέβαια μια μουντάδα και μια ομίχλη αφού ήταν και Νοέμβρης μήνας αλλά κατά τ' άλλα ήταν μέρα.  Ανεβαίνοντας στο λόφο βρεθηκάμε μόνες μας με ένα τύπο που τον ρωτήσαμε αν πηγαίναμε καλά.  Μας κοίταξε περίεργα κάνοντας μας νεύμα να τον ακολουθήσουμε!  Κοντοστεκόμαστε, κάνουμε ότι βγάζουμε τάχα μου και δήθεν photo και τον αφήνουμε να προχωρήσει.  Μετά από λίγο, τον βρίσκουμε παραπάνω καθιστό σε ένα παγκάκι να μας περιμένει.  Αλλάζουμε επί τόπου πορεία αλλά για κακή μας τύχη μας ακολουθεί.  Η Φαίη του λέει εκνευρισμένη τι θέλει αλλά εκεινή τη στιγμή το βλέμμα της παγώνει και κοιτάει κάτι πολύ έντονα.  Στρίβω και εγώ το βλέμμα μου και βλέπω ένα μαχαίρι να μας απειλεί.  Η Φαίη άρχισε να ουρλιάζει και απομακρυνόμαστε καθώς ήταν αναμέσα μας ενώ εγώ της λέω τρέξε! και αρχιζουμε να τρέχουμε προς διαφορετικές κατευθύνσεις.  Χάσαμε η μια την άλλη, αγνοούσαμε τι τελικά έγινε αλλά ευτυχώς ο κακός τύπος έφυγε και βρεθήκαμε λίγο παρακάτω στο λόφο σοκαρισμένες αλλά και ανακουφισμένες!

 

Λίγα λεπτά πριν...

 The end!

Ελπίζω η τελευταία ιστορία να μη σας άφησε τρομακτικές εντυπώσεις.. η εμπειρία του erasmus, τα ταξίδια που κάνεις, οι παρέες που γνωρίζεις παραμένουν αναλλοίωτα και υπερβαίνουν κάθε δύσκολο ή θριλερίστικο συμβάν που μπορεί να συμβεί...:)

Small city pleasures

Είναι μερικές μικρές χαρές της ζωής που καμιά φορά δεν τις εκτιμάμε τόσο και όμως μας δίνουν τοοοόση μεγάλη ευχαρίστηση, ικανοποιούν τις αισθήσεις μας και χωρίς αυτές κάτι θα έλειπε από τη ζωή μας. Ίσως αυτές οι μικρές στιγμές ευτυχίας να είναι το κερασάκι στην τούρτα...

10 small pleasures λοιπόν που εγώ προσωπικά αγαπώ πολύ:

1. Eating a free sample of something you have no intention of buying

Αγαπημένο! Όσοι με ξέρουν καλά μπορούν να το

διαβεβαιώσουν! Σήμερα κιόλας που είχα πάει στα starbucks

στο Μοναστηράκι έτυχε να μοιράζουν δείγμα της νέας

γεύσης frappucino caramel και φυσικά δοκίμασα χωρίς

βέβαια μετά να πάρω και το ρόφημα! Η γεύση βέβαια ήταν

εξαιρετική!

2. Get back home exactly when the rain starts

Πόσες φορές σας έχει τύχει να μην έχετε προβλέψει ότι θα βρέξει, να μην έχετε μαζί σας ομπρέλα και τελικά να γίνεστε παπιά; Εμένα πολλές! Γι αυτό και όταν φτάνω σπίτι τη στιγμή ακριβώς που πιάνει η βροχή νιώθω μια ευτυχία και ανακούφιση που δεν περιγράφεταi ενώ περιμένω να απολαύσω τη βροχή ακούγοντας και βλέποντας τη μέσα από το σπίτι.

    

3. Location based snacks ή το γνωστό σε όλους "βρώμικο"

Και μόνο στη σκέψη ή καλύτερα στην εικόνα νομίζω μας άνοιξε όλων η όρεξη!  Τα λόγια είναι περιττά!

4. Seing Christmas trees through the window

Μια απο τις πολυαγαπημένες διακοπές του χρόνου είναι τα Χριστούγεννα! Νομίζω όλοι έχουμε

χαζέψει καθώς περπάταμε τις κρύες νύχτες του χειμώνα (καλά - όχι και τόσο κρύες, στην Ελλάδα    είμαστε) τα χριστουγεννιάτικα έλατα που στέκονται δίπλα στα παράθυρα στολισμένα και γιορτινά. 

Και σίγουρα όλοι νιώθουμε αυτή τη θαλπωρή στην καρδιά μας γι αυτήν την ωραία εικόνα...

5. The smell of gasoline

Αγαπημένη συνήθεια όταν είμαι στο βενζινάδικο να ανοίγω το παράθυρο του αυτοκινήτου για να μυρίσω καλύτερα τη μυρωδιά της βενζίνης!  Φαντάζομαι πολλοί έχετε την ίδια αίσθηση!

6.  Staring into fire

Μία από τις πιο όμορφες απολαύσεις είναι όταν χαζεύω τη φωτιά να σιγοκαίει στο τζάκι τα ξύλα!  Ο θόρυβος που κάνει, η αίσθηση του ονείρου που σου δημιουργεί, το νανούρισμα που σου προκαλεί δε σε αφήνουν να ξεκολλήσεις το βλέμμα σου από πάνω της.  Πολύ μαγευτική...

7.  The sound of September leaves when you crunch them with your feet

Απλά τέλειο!  Κυρίως επειδή φέρνει παιδικές αναμνήσεις καθώς ως παιδιά μας άρεσε πολύ να πατάμε τα φύλλα και να ακούμε αυτό τον χαρακτηριστικό τραγανιστό θόρυβο που κάνουν. Απολαυστική στιγμή!

8.  Finding money you didn't even know you lost

Έχει πραγματικά πλάκα όταν έχεις κρύψει ή ξεχάσει κάπου λεφτά και τα βρίσκεις μετά από καιρό χωρίς να το περιμένεις.  Μου έχει τύχει να κρύψω 20euro στο πίσω μέρος του κινητού μου και να τα βρω μετά από καιρό!  Ανέλπιστη χαρά!  Οπότε, ειδικά σε χαλεπούς καιρούς σαν και αυτούς αρχίστε να ψάχνεστε...

9.  When the subway doors stop right in front of you

Μπορεί να φαίνεται παιδικό αλλά δεν μπορώ να το κρύψω, αισθάνομαι πολύ τυχερή ειδικά όταν βιάζομαι και οι πορτές του μετρό σταματάνε ακριβώς εκεί που είμαι και δεν αναγκάζομαι να μετακινηθώ.  Άσε, που θα βρω και πρώτη θέση για να κάτσω!

10.  Lying in the hot summer sand!

Και για το τέλος κάτι καλοκαιρινό μιας και πλησιάζει και η εποχή.  Ίσως μια απο τις πιο αγαπημένες μου συνήθειες το καλοκαίρι είναι να ξαπλώνω στην παραλία, να ακούω το κύμα πίσω μου και να με παίρνει η μεσημεριανή σιέστα στη ζεστή άμμο.  Λίγο επικίνδυνο βέβαια εάν σε πάρουν οι ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο! 

Αυτό ήταν ένα πολυ μικρό δείγμα από απλά καθημερινά πράγματα που μας αρέσουν και που πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε.  Και όμως αν το καλοσκεφτεί κανείς θα συνειδητοποιήσει ότι τα απλά συνηθισμένα πράγματα είναι αυτά που δίνουν νόημα στη ζωή μας, μας ενεργοποιούν τις αισθήσεις και μας χαρίζουν συναισθήματα.  Στην ουσία, κρύβουν κάτι μαγικό και αυτό είναι μικρές στιγμές ή μάλλον δευτερόλεπτα αληθινής ευτυχίας! :)

Αν επιθυμείτε να δείτε και άλλα μικρά αποφθέγματα μπορείτε να επισκεφτείτε το παρακάτω blog απ' το οποίο και εμπνεύστηκα!    http://1000awesomethings.com/    

Θα βρείτε πάρα πολλες ομοιότητες με πράγματα που εκφράζουν και εσάς!

Σ' ευχαριστώ πολύ Ξένια! Αφιερωμένο! ;)

Έκτακτο Ανακοινωθέν

Ημέρα Πέμπτη, 12 Μαΐου, ώρα 18:00 

Σήμερα λοιπόν παρακολούθησα το 8ο Φοιτητικό Συνέδριου του τμήματος Διοικητικής Επίστήμης και Τεχνολογίας όπου ακούστηκαν πράγματα για καινοτόμια και για υποστήριξη της νεανικής επιχειρηματικότητας από διάφορους φορείς, δόθηκαν πολλά ερεθίσματα συμμετοχής και αισιοδοξίας και τελειώνοντας δημιουργήθηκε ένα κλίμα ενθουσιασμού που και εγώ πήρα μαζί μου πηγαίνοντας προς τη σχολή.  

Στο δρόμο της επιστροφής όμως προσγειώθηκα λίγο απότομα καθώς η σκληρή πραγματικότητα του ελληνικού πανεπιστημίου με περίμενε και πάλι, αφού έμαθα ότι για άλλη μια φορά ο χώρος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών έγινε πεδίο μάχης και συγκρούσεων. 

Ομάδες ανθρώπων και μειονότητες(ή και όχι) επέλεξαν να εκφράσουν τις αντιπαραθέσεις τους με τον πιο εποικοδομητικό τρόπο ήτοι ξυλοδαρμός, εκφοβισμός και κυνηγητό στα στενά της Πατησίων με αποτέλεσμα η βία να γεννάει βία σε μια αέναη αλυσίδα εκδίκησης και φανατισμού.

Το δυσάρεστο είναι ότι εκείνη τη χρονική στιγμή η ομάδα GET INVOLVED του τμήματος Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας διοργάνωνε συναυλία φιλανθρωπικού χαρακτήρα για την ενίσχυση του χωριού Giriki στην Ουγκάντα.  Φυσικά η συναυλία ακυρώθηκε και οι φοιτητές έσπευσαν να φύγουν απο το χώρο του Πανεπιστημίου.  Μόλις έμαθα ότι η συναυλία ακυρώθηκε προς στιγμήν χάρηκα γιατί λόγω ανειλημμένων... εργασιών θα επέστρεφα νωρίτερα για να τις αρχίσω (για την ιστορία, δεν τις άρχισα ποτέ).  Όταν αναλογίστηκα όμως καλύτερα την κατάσταση εξοργίστηκα πραγματικά.  Πώς είναι δυνατόν να καταπατάται έτσι ολοφάνερα η δημοκρατία; πώς γίνεται να εκμεταλλεύονται θεσμούς όπως το άσυλο και να παράγουν βία; πώς γίνεται τελικά να αλλάξουν όλα αυτά και ποιός θα το κάνει;

Από τη μία μιλάμε για καινοτομία και αναβάθμιση, σκέψη και δημιουργία και από την άλλη ό,τι προσπαθείς να χτίσεις γκρεμίζεται και καταρρέει όπως για παράδειγμα η συγκεκριμένη συναυλία.

Αυτό που με καθησυχάζει πάντως είναι που μια βδομάδα πριν τις φοιτητικές εκλογές ορισμένες παρατάξεις θα εμφανιστούν και πάλι δυναμικά και με την ενεργό συμμετοχή τους θα προτείνουν λύσεις για όλα αυτά τα προβλήματα...  Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που ίσως συζητήσουμε κάποια άλλη στιγμή!

       VS      

Do you dare...?

Θα ήθελα να αναφερθώ σ' ένα θέμα που τον τελευταίο καιρό μ' έχει απασχολήσει πολύ και αφορά πιο πολύ εμάς τους νέους.  Θα ξεκινήσω λοιπόν με μια ιστορία που διάβασα πρόσφατα σ' ένα βιβλίο και μου έκανε εντύπωση.  Πριν από μερικά χρόνια, ένα άλογο ξαφνιάστηκε όταν είδε ένα πάσσαλο μπηγμένο στο δρόμο κατά την πορεία του.  Κάθε φορά που έφτανε στο σημείο εκείνο τρόμαζε από τον ίδιο πάσσαλο.  Ο ιδιοκτήτης του έβγαλε τον πάσσαλο και τον έκαψε ενώ ίσιωσε το σημείο του δρόμου που ήταν μπηγμένος.  Ωστόσο, για 25 χρόνια, κάθε φορά που περνούσε απο κει το άλογο ξαφνιαζόταν.  Με άλλα λόγια το άλογο τρόμαζε μόνο και μόνο στην ανάμνηση του πασσάλου.  Με αυτήν την ιστορία θέλω να αναφερθώ στους φόβους και στα εμπόδια που όλοι έχουμε και νιώθουμε αν και τις περισσότερες φορές αυτά δεν υπάρχουν και απλά εμείς τα δημιουργούμε είτε για άμυνα είτε για δικαιολογία.  Κατά πόσον λοιπόν και κυρίως εμείς οι νέοι μπορούμε να ξεπεράσουμε τις αναστολές μας, να τολμήσουμε να υπερβούμε τους εαυτούς μας και τελικά να νικήσουμε αυτό που φοβόμαστε;

Στην πραγματικότητα, το εμπόδιο ή "ο πάσσαλος" δεν υπάρχουν, τρέφονται όμως από την ίδια τη σκέψη και τη φαντασία μας.  Ο φόβος ή η ανησυχία μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε αλλά είναι στο χέρι μας να τα ξεριζώσουμε, να υποδεχτούμε το άγνωστο και να πάρουμε το ρίσκο! Ναι, θα εκτεθούμε και θα κάνουμε λάθη, αλλά πως αλλιώς θα μάθουμε και θα γίνουμε καλύτεροι;  Και αν δεν τολμήσουμε τώρα να αλλάξουμε κάτι στους εαυτούς μας και να επηρεάσουμε τους άλλους, τότε πότε θα το κάνουμε;  Και όπως μου είπε πρόσφατα και ένας φίλος "στην τελική, ο κόσμος μας ρωτάει για τα πράγματα που έχουμε κάνει και όχι γι αυτά που δεν έχουμε κάνει"...

Τολμάμε λοιπόν να πιστέψουμε στους εαυτούς μας, να προκαλέσουμε τα όρια μας, να κάνουμε το άλμα και να αποτελέσουμε πρότυπα;

Do we dare to...take that step?

Καλως ορίσατε!

 

Καλώς ήρθατε στο νέο μου blog: City Stories 2011 που δημιουργήθηκε με σκοπό μια μικρή περιήγηση σε πράγματα καθημερινά, σε μέρη συνηθισμένα, σε συναισθήματα και σε ιστορίες ιδιαίτερες και μη που ίσως όλοι έχουμε ακούσει, δει και συναντήσει.  Θα προσπαθήσω μέσα από αυτό το blog να δώσω μια άλλη νότα σε όλα αυτα που μας περιτρυγιρίζουν ή και μας βομβαρδίζουν και ελπίζω να δώσω μια αφορμή να παρουσιάσετε τα σχόλια και τις απόψεις σας. Πάρτε το κλειδί λοιπόν στο χέρι και ελάτε να μοιραστούμε ιδέες, γνώμες και συναισθήματα!