Θα ήθελα να αναφερθώ σ' ένα θέμα που τον τελευταίο καιρό μ' έχει απασχολήσει πολύ και αφορά πιο πολύ εμάς τους νέους. Θα ξεκινήσω λοιπόν με μια ιστορία που διάβασα πρόσφατα σ' ένα βιβλίο και μου έκανε εντύπωση. Πριν από μερικά χρόνια, ένα άλογο ξαφνιάστηκε όταν είδε ένα πάσσαλο μπηγμένο στο δρόμο κατά την πορεία του. Κάθε φορά που έφτανε στο σημείο εκείνο τρόμαζε από τον ίδιο πάσσαλο. Ο ιδιοκτήτης του έβγαλε τον πάσσαλο και τον έκαψε ενώ ίσιωσε το σημείο του δρόμου που ήταν μπηγμένος. Ωστόσο, για 25 χρόνια, κάθε φορά που περνούσε απο κει το άλογο ξαφνιαζόταν. Με άλλα λόγια το άλογο τρόμαζε μόνο και μόνο στην ανάμνηση του πασσάλου. Με αυτήν την ιστορία θέλω να αναφερθώ στους φόβους και στα εμπόδια που όλοι έχουμε και νιώθουμε αν και τις περισσότερες φορές αυτά δεν υπάρχουν και απλά εμείς τα δημιουργούμε είτε για άμυνα είτε για δικαιολογία. Κατά πόσον λοιπόν και κυρίως εμείς οι νέοι μπορούμε να ξεπεράσουμε τις αναστολές μας, να τολμήσουμε να υπερβούμε τους εαυτούς μας και τελικά να νικήσουμε αυτό που φοβόμαστε;
Στην πραγματικότητα, το εμπόδιο ή "ο πάσσαλος" δεν υπάρχουν, τρέφονται όμως από την ίδια τη σκέψη και τη φαντασία μας. Ο φόβος ή η ανησυχία μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε αλλά είναι στο χέρι μας να τα ξεριζώσουμε, να υποδεχτούμε το άγνωστο και να πάρουμε το ρίσκο! Ναι, θα εκτεθούμε και θα κάνουμε λάθη, αλλά πως αλλιώς θα μάθουμε και θα γίνουμε καλύτεροι; Και αν δεν τολμήσουμε τώρα να αλλάξουμε κάτι στους εαυτούς μας και να επηρεάσουμε τους άλλους, τότε πότε θα το κάνουμε; Και όπως μου είπε πρόσφατα και ένας φίλος "στην τελική, ο κόσμος μας ρωτάει για τα πράγματα που έχουμε κάνει και όχι γι αυτά που δεν έχουμε κάνει"...
Τολμάμε λοιπόν να πιστέψουμε στους εαυτούς μας, να προκαλέσουμε τα όρια μας, να κάνουμε το άλμα και να αποτελέσουμε πρότυπα;
Do we dare to...take that step?
