Erasmus moments!

Γεια σας και πάλι!

Στο σημερινό post θα ήθελα να σας παρουσιάσω μερικές ιστορίες από μια εμπειρία που κάποιοι την έχουν ζήσει και θα τη διηγούνται για πολύ καιρό ίσως και για χρόνια και κάποιοι δεν την έχουν ζήσει αλλά αντιλαμβάνονται την αξία της αν και κάποιες φορές μπορεί να δυσανασχετούν όταν ακούνε συνέχεια γι αυτήν!  Δε μιλάω για τίποτα άλλο παρά το erasmus -σημείο καμπής, τομής, αναφοράς όπως θες πες το στη ζωή ενός φοιτητή!

Η δική μου περιπέτεια άρχισε όταν αποφάσισα να πάω στην Ολλανδία και συγκεκριμένα στο Tilburg!  Η πρώτη ιστορία λοιπόν ξεκινάει από εκεί...

Tilburg:

Σκέφτομαι και αναρωτιέμαι ποια από όλες τις ιστορίες να σας διηγηθώ, τα θεματικά πάρτυ κάθε Τρίτη που συνοδεύονταν και από μερικές καταγγελίες, τις βόλτες στα αξιοθεάτα του κέντρου δηλαδή τις μπυραρίες, τη μέρα που χάθηκα με το ποδήλατο μου 1 η ώρα τη νύχτα;  Θα καταλήξω λοιπόν στην πιο αστεία ή γελοια καλύτερα ιστορία καθώς έγινα λίγοοο ρεζίλι!

Είχα αποφασίσει λοιπόν στις αρχές του εξαμήνου να πάρω μάθημα ξένης γλώσσας είτε Ιταλικά είτε Ισπανικά.  Μ' ενημέρωσαν όμως ότι οι θέσεις είχαν κλείσει και δε μπορώ να συμμετάσχω.  Παρόλα αυτά, απόφασισα να πάω στην αίθουσα, να παρακολουθήσω και απλά να μη δώσω εξετάσεις.  Σηκώθηκα 1η μέρα λοιπόν πουρνό-πουρνό, άργησα καθώς έψαχνα την αίθουσα για αρκετή ώρα όπου τελικά τη βρήκα και μπήκα κυρία μέσα όπου το μάθημα είχε αρχίσει, κάθισα μπροστά μπροστά δίπλα στην καθηγήτρια και περίμενα να συνεχίσουμε!  Όντως συνεχίσαμε χωρίς κανένας να μου πει τίποτα μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι το μάθημα απευθύνεται μόνο σε Ολλανδούς φοιτητές και όχι σε erasmus ή ξένους φοιτητές.  Εκέινη τη στιγμή μπλόκαρα, δεν είπα τίποτα και ντράπηκα τόσο που βγήκα βιαστικά από την αίθουσα ξεροβήχοντας ενώ η σιγή και τα βλέμματα όλων με ακολουθούσαν..

Amsterdam:

Μία από τις πιο όμορφες μέρες της ζωής μου την πέρασα με φίλους σε αυτή τη μοναδική πόλη και ιδιαίτερη πρωτεύουσα!  Και πάλι θα σας καταγράψω το πιο αστείο περιστατικό και συνάμα πολύ διασκεδαστικό.  Όταν πρωτοφτάσαμε Amsterdam με την παρέα μου αποφασίσαμε να νοικιάσουμε ποδήλατα οπότε πήραμε 3 το ένα εκ των οποίων ήταν διπλό.  Έτσι, εγώ ήμουν η τυχερή που θα οδηγούσα το διπλό παρέα με τη φίλη μου το Κατερινάκι!  Όμως, τα πράγματα για μας δεν ήταν τόσο εύκολα καθώς ήθελε αρκετή δύναμη και συντονισμό και στους δρόμους του Amsterdam οι δοκιμές τέτοιου είδους μπορεί να αποδειχτούν...μοιραίες!  Τραμ πέρναγαν από παντού, κόσμος δεξία, αριστερά, μπροστά μας, 2 Ελληνές να μας πιάνουν την κουβέντα πάνω στο ποδήλατο, τα φανάρια να ανάβουν μια για αυτοκίνητα και μια για ποδήλατα, οι πεζόδρομοι να ναι γεμάτοι κόσμο και να τρέχουμε να προλάβουμε και τα αγόρια που απολάμβαναν τη διαδρομή!  Το πιο τρελό ήταν όταν βρέθηκαμε καταλάθως σε ένα στενό μονόδρομο που πέρναγαν μόνο τραμ..ευτυχώς το τραμ δεν πέρασε εκέινη τη στιγμή...                                            

Budapest:

Μια λέξη χαρακτηρίζει αυτή την ιστορία: τρόμος!

Ας αλλάξουμε mood λοιπόν και ας δούμε μια όχι και τόσο ευχάριστη ιστορία, αλλά βγαλμένη από ταινία τρόμου.  Φαίη, αφιερωμένη σε σένα! Η αγαπημένη μου φίλη Φαίη με επισκέπτεται στην Ολλανδία και κανονίζουμε να πάμε ένα ταξιδάκι στην Ουγγαρία, στην όμορφη και σκοτεινή για μας Βουδαπέστη!  Την τρίτη μέρα της παραμονής μας θέλαμε να επισκεφτούμε το άγαλμα της ανεξαρτησίας που βρίσκεται πάνω σε ένα λόφο.  Ξεκινάμε λοιπόν για το λόφο, 3η ώρα καλέ το μεσημέρι!  Είχε βέβαια μια μουντάδα και μια ομίχλη αφού ήταν και Νοέμβρης μήνας αλλά κατά τ' άλλα ήταν μέρα.  Ανεβαίνοντας στο λόφο βρεθηκάμε μόνες μας με ένα τύπο που τον ρωτήσαμε αν πηγαίναμε καλά.  Μας κοίταξε περίεργα κάνοντας μας νεύμα να τον ακολουθήσουμε!  Κοντοστεκόμαστε, κάνουμε ότι βγάζουμε τάχα μου και δήθεν photo και τον αφήνουμε να προχωρήσει.  Μετά από λίγο, τον βρίσκουμε παραπάνω καθιστό σε ένα παγκάκι να μας περιμένει.  Αλλάζουμε επί τόπου πορεία αλλά για κακή μας τύχη μας ακολουθεί.  Η Φαίη του λέει εκνευρισμένη τι θέλει αλλά εκεινή τη στιγμή το βλέμμα της παγώνει και κοιτάει κάτι πολύ έντονα.  Στρίβω και εγώ το βλέμμα μου και βλέπω ένα μαχαίρι να μας απειλεί.  Η Φαίη άρχισε να ουρλιάζει και απομακρυνόμαστε καθώς ήταν αναμέσα μας ενώ εγώ της λέω τρέξε! και αρχιζουμε να τρέχουμε προς διαφορετικές κατευθύνσεις.  Χάσαμε η μια την άλλη, αγνοούσαμε τι τελικά έγινε αλλά ευτυχώς ο κακός τύπος έφυγε και βρεθήκαμε λίγο παρακάτω στο λόφο σοκαρισμένες αλλά και ανακουφισμένες!

 

Λίγα λεπτά πριν...

 The end!

Ελπίζω η τελευταία ιστορία να μη σας άφησε τρομακτικές εντυπώσεις.. η εμπειρία του erasmus, τα ταξίδια που κάνεις, οι παρέες που γνωρίζεις παραμένουν αναλλοίωτα και υπερβαίνουν κάθε δύσκολο ή θριλερίστικο συμβάν που μπορεί να συμβεί...:)